Ήταν 20 Ιουνίου 1978, στις 11.03 το βράδυ όταν ο μεγάλος σεισμός μεγέθους 6.5 Ρίχτερ συγκλόνισε την Θεσσαλονίκη. Στη Νάουσα το σπίτι μας πήγαινε δεξιά -αριστερά. Πιτσιρικάς ήμουν. Ετών 13. Προσπάθησα να...σώσω την ασπρόμαυρη τηλεόραση με το σεμεδάκι στο κάτω μέρος. Η μόνη μας διασκέδαση ήταν, τότε. Το επίκεντρο κοντά στην λίμνη Βόλβη. Η Θεσσαλονίκη κτυπήθηκε. Στοίχειωσε η πλατεία Ιπποδρομίου με την κατάρρευση της πολυκατοικίας, με 37 νεκρούς. Ο πατέρας μου πήγε να πάρει την αδερφή μου που ήταν φοιτήτρια και ακόμη και οι δρόμοι είχαν από τους μετασεισμούς πολύ μεγάλες ταλαντώσεις, που έκανε τα αυτοκίνητα...καρυδότσουφλα. Σαράντα επτά χρόνια πέρασαν από τότε. Η μνήμη του ανθρώπου έχει την ικανότητα να ξεχνά τραγικά γεγονότα. Γίνονται αναμνήσεις, που κάποτε ανεβαίνουν στην ψυχή. Το ίδιο θυμάμαι τον σεισμό των Γρεβενών Δέκα τρεις Μαίου 1995 στις 11.47 το πρωί. Ήμουν στο μαγαζί. Τριαντάρης και ο γιος μου είχε συμπληρώσει τον ένα χρόνο. Οι ταλαντώσεις απίστευτες. Θυμάμαι ότι μηχανικά ανέβηκα στο σπίτι, τον άρπαξα από την κούνια του και κατέβηκα στον δρόμο. Οι μνήμες και πάλι σβήστηκαν. Είπαμε το έχει αυτό το καλό ο άνθρωπος. Να λησμονεί τα δύσκολα και να θυμάται χαρές. Σήμερα οι μνήμες επιστρέφουν στην Σαντορίνη, την Αμοργό και όλο το νησιωτικό εκεί σύμπλεγμα. Η αγωνία στο κατακόρυφο, οι δηλώσεις των "ειδικών" αλλοπρόσαλλες. Δεκάδες "ειδικοί" λένε το μακρύ και το κοντό τους. Εμείς τουλάχιστον είχαμε το 78 μόνο έναν. Και καλό. Τον Βασίλη Παπαζάχο. Όλοι κρεμόταν στα χείλη του. Ο καθηγητής πέρασε στην αιωνιότητα. Και οι επόμενοι το μόνο που κάνουν είναι να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου