Εκείνο τον σκληρό Ιούλη του ΄74.
20η Ιουλίου του 1974. Η Νάουσα ζει τη θερινή της ραστώνη και οι χιλιάδες εργαζόμενοι στα εργοστάσιά της ετοιμάζονται να απολάβουν τις διακοπές τους.
Μακρύγιαλος, Μεθώνη και ελαφρώς η Χαλκιδική έχουν την τιμητική τους.
Οι μόνοι «δυστυχισμένοι» οι αγρότες μας που είναι αναγκασμένοι να τρώνε τον μούχο των ροδάκινων μέσα στο λιοπύρι.
Η πόλη ζει το βραδάκι έντονες στιγμές με σποράκι και ατελείωτες διαδρομές στη «βόλτα», με ατέλειωτες συζητήσεις στο πάρκο, με πουτίγκα και «κολοκοτρώνη» στον Θωμά και με ζεστό κοκορέτσι και πραγματικές πατάτες στου Καραπέτσα.
Οι αλάνες στην «Ομόνοια», στην Παναγιά, στον Κούκο, στην Αγιά Παρασκευή και στο γήπεδο γεμίζουν καθημερινά από το πολύβουο παιχνίδι της πιτσιρικαρίας.
«Αούα», «πάχα-πάνω», «κουτσό», «πετροπόλεμος» με αρκετά κεφάλια ανοιγμένα και πάνω από όλα το ποδόσφαιρο για τα μαθητούδια.
Τα κρατικά κανάλια – ΥΕΝΕΔ και ΕΙΡΤ- μαγικός κόσμος για τους ελάχιστους κατόχους δεκτών αναστενάζουν από τα κατορθώματα του «Ιβανόη» και του Λοχία Σώντερς στη «Μάχη».
Ούτε στην πιο τρελή μας φαντασία δεν χωρούν λέξεις όπως play station, SMS και υπολογιστής.
Οι μικροί μπαλαδόροι της Νάουσας ονειρεύονται να γίνουν μια μέρα Πελέ, Κρόϊφ και Μπεκενπάουερ και του δίνουν και καταλαβαίνει ακόμα και καταμεσής της Ζαφειράκη.
Βλέπετε ακόμη το «κυκλοφοριακό» είναι μια λέξη άγνωστη για την πόλη.
Όπως και η ανεργία, η αποβιομηχάνιση και τα κόμματα.
Η « εθνοσωτήριος επανάσταση» τα έχει απαγορέψει.
Στην Αγιά Τριάδα η κατασκήνωση στο φόρτε της και οι κοινότητες της «Ηπείρου» της «Μακεδονίας» και των υπολοίπων γεωγραφικών περιφερειών του ελληνισμού εγείρουν καθημερινά την γαλανόλευκη, υπό την υψηλή εποπτεία του αναγεννόμενου φοίνικος που στη μέση τσόντα διαθέτει τον στρατιώτη.
Πολύ λίγο μας αγγίζουν όμως όλα αυτά. Το παιχνίδι πάνω από όλα και οι έγνοιες για τους μεγάλους.
Ούτε καν μας ψυλλιάζει το γεγονός ότι το Σάββατο 20η Ιουλίου του 1974 δυο φαντάροι με τα «Τόμσον» τους γεμάτα έρχονται για να φυλάξουν την κατασκήνωση.
Έγινε εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο μας ανακοινώνει ο αρχηγός μας και πρέπει άμεσα να εγκαταλείψουμε την Αγιά Τριάδα.
Διαμαρτυρίες και θρήνος για το παιχνίδι που χάνεται , μα και ευχαρίστηση για την απαλλαγή από το βούτυρο και την μαρμελάδα.
Ξαναγυρνάμε με τα αστικά στη πόλη.
Τα σπίτια γέμισαν από M-1 για να προφυλάξουν οι πατεράδες μας ,που βρίσκονταν στη δεύτερη σειρά εφεδρείας, τις γέφυρες της περιοχής.
Λες και οι Τούρκοι ενδιαφέρονταν να χτυπήσουν τη «Βεροιώτικη», τρομάρα μας!
Σκληρός ο Ιούλης για τη μαρτυρική μεγαλόνησο, για τους συνομήλικους μας στην Κυρήνεια και στη Μόρφου που δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν το δικό τους παιχνίδι μια και έπαιρναν πλέον το δρόμο της προσφυγιάς και των αγνοουμένων, ακολουθώντας θαρρείς το ριζικό της ρωμιοσύνης.
Το δικό μας παιχνίδι όμως συνεχίζονταν. Ήταν βλέπεται μακριά η Κύπρος, έτσι μας είπαν οι τρανότεροι-εξ Αθηνών- από εμάς.
Η μπάλα και οι φωνές από τους τσακωμούς μας, ανάκατες με την ευωδιά των λουλουδιών από τα μπαλκόνια των μαχαλάδων συνεχίζονταν κάτω από τη σκιά των αναμμένων φουγάρων των εργοστασίων μας.
Σήμερα τριάντα πέντε χρόνια μετά η Κύπρος εξακολουθεί να παραμένει μακριά για μας.
Και τα φουγάρα που κάπνιζαν μείνανε κουφάρια, σαν κρανία ξεδοντιασμένα, να μας θυμίζουν ότι εδώ υπήρξε κάποτε η πόλη που αγαπήσαμε.
Ίσως αυτός ο Ιούλης να είναι ακόμη σκληρότερος από εκείνο του ΄ 74.
Η πόλη παραδομένη στην θλίψη της ανεργίας αναζητεί και το παραμικρό χαρμόσυνο μήνυμα.
Ας ελπίσουμε με τη Χάρη Του Αη Θεοφάνη να πορευτούμε και τούτο το σκληρό Ιούλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου