Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Κρυφός έρωτας ή λαγομηλιά,για τις ζοχάδες και τους κιρσούς: Του δασολόγου Τάσου Τασιώνα

Ruscus Aculeatus
Δίοικος ακανθωτός αειθαλής θάμνος που τον συναντάς παντού ως υποβλάστηση σε όλες τις δασοσυστάδες.  Τα τρυφερά νεαρά βιολετί αστραφτερά βλαστάρια του είναι εδώδιμα όπως του άγριου σπαραγγιού.  Αφέψημα της ρίζας είναι αποτελεσματικό στις αιμορροϊδικές κρίσεις αφού κλινικές μελέτες έχουν δείξει θετικά αποτελέσματα.  Μάλιστα η Γερμανική
Commission E την θεωρεί ιδανική για την καταπολέμηση τους.
Τα φλαβονοειδή που περιέχει και οι στερεοσιδικές σαπωνίνες που παράγουν ρουσκογενίνες ενισχύουν τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και θεραπεύουν τους κιρσούς.

Από το 1959 τα παράγωγα της λαγομηλιάς πωλούνται στις φαρμακευτικές εταιρείες για τη δράση τους στην αποσυμφόρηση του φλεβικού συστήματος,διοτι
προωθεί την καλύτερη κυκλοφορία του αίματος και αποτρέπει πρηξίματα και θρομβώσεις.
Οι κόκκινοι σφαιρικοί καρποί του που μοιάζουν με αυτούς του αρκουδοπούρναρου, της Αβρωνίας και της βρυωνίας οι οποιοι είναι ελαφρώς δηλητηριώδεις, εαν εκχυλιστούν τονώνουν στο πρόσωπο την κυκλοφορία του αίματος και ανακουφίζουν το πρήξιμο και τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια.
Ο διασημότερος φαρμακογνώστης, φαρμακολόγος Διοσκουρίδης τον 1ο  αιώνα μ.Χ. χρησιμοποιούσε τη λαγομηλιά σαν διουρητικό βότανο.  Τον μεσαίωνα με τις ρίζες και τα κοτσάνια παρασκεύαζαν αφεψήματα ως καθαρτικά, διουρητικά, ασθένειες νεφρών, για τον πυρετό και καταπλάσματα για γρήγορη συγκόλληση των οστών πράγμα που επιβεβαιώνει και ο βοτανολόγος Culperer, ότι δηλαδή κατάπλασμα από καρπούς και φύλλα βοηθά στην αποκατάσταση των καταγμάτων.  Τα κλαδιά της λαγομηλιάς χρησιμοποιούσαν σαν σκούπα οι χασάπηδες τα παλαιά τα χρόνια για καθαρισμό των υπολειμμάτων σφαγίων.Την ελεγαν ''η σκούπα του χασάπη''.
Πιστεύω αν και δεν  αναφέρεται στην βιβλιογραφία οτι το όνομα  λαγομηλιά προηλθε γιατί ο λαγός κρυβεται κάτω από το σφαιρικό θάμνο αυτό με τους κόκκινους καρπούς  μέσα στο δάσος για να προφυλαχτεί από τους εχθρούς του, κάνει όμως και τη φωλιά του εκεί, το «γιατάκι» του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: